Een team van Britse ingenieurs verlegt de grenzen van snelheid met de ‘Bluebird Aero’, een door straalmotoren aangedreven zeepkistracer die is ontworpen om het record van 160 km/u te verbreken. Dit gaat niet alleen om snelheid; het is een heropleving van de geest die Sir Malcolm en Donald Campbell halverwege de 20e eeuw naar legendarische land- en watersnelheidsrecords dreef.
Een zakraket ontwerpen
De Aero weegt slechts 47 kg (inclusief brandstof) en wordt aangedreven door een eentraps gasturbinestraalmotor van het Duitse bedrijf JetCat, oorspronkelijk ontworpen voor krachtige modelvliegtuigen. De turbine genereert 17 kg stuwkracht bij 123.000 tpm en produceert een uitstroomsnelheid van 1100 km/uur – en een oorverdovend gebrul. Het project wordt geleid door Russell Annison, die eerder werkte aan de Bloodhound-snelheidsrecordpoging over land, samen met Matt Sadler (CAD en rijden) en Adam Rogers (remmen).
Van windtunnel tot recordbreker
Het ontwerp van de Aero is sterk geïnspireerd op Lola’s zwaartekrachtracer uit 2013, gemaakt voor het Goodwood Festival of Speed. Het team maakte gebruik van de koolstofvezel/honingraat-kuip van Lola, het op maat gemaakte onderstel en de voor de windtunnel geoptimaliseerde carrosserie (waarmee een luchtweerstandscoëfficiënt van slechts 0,22 werd bereikt) om een uitzonderlijk gestroomlijnd voertuig te creëren. Deze focus op aerodynamica is van cruciaal belang; De efficiëntie van de Aero is zo hoog dat hij bleef accelereren nadat de straalmotor werd uitgeschakeld tijdens een recordsnelheid van 90 km/u in mei 2024.
Op weg naar 160 km/uur
Het team is van mening dat de Aero al genoeg kracht heeft om sneller dan 160 km/uur te rijden. Recente upgrades, waaronder 3D-geprinte duikvliegtuigen voor verbeterde remstabiliteit, hebben ze dichter bij hun doel gebracht. De grootste resterende hindernissen zijn het handhaven van de stabiliteit bij extreme snelheden en het vinden van banden die de stress aankunnen. De huidige Schwalbe-fietsbanden zitten al aan hun limiet, waardoor een zoektocht naar duurzamer rubber noodzakelijk is.
De Aero is bedrieglijk complex onder de motorkap: schijfremmen zijn voorzien van watersproeikoeling, de brandstoftank is van op maat gelast aluminium en het lagedrukbrandstofsysteem minimaliseert het brandrisico. Dit project gaat niet alleen over pure snelheid; het is een bewijs van precisie-micro-engineering.
De Bluebird Aero vertegenwoordigt een gedurfde poging om opnieuw te definiëren wat mogelijk is in snelheidsracen over land, wat bewijst dat innovatie niet altijd enorme budgetten of conventionele ontwerpen vereist. De zoektocht om 160 km/uur te halen benadrukt de blijvende aantrekkingskracht van het verleggen van grenzen, zelfs in de meest onconventionele voertuigen.
