Voor veel autoliefhebbers is de Honda S2000 meer dan alleen een auto; het is een legende. Bekend om zijn schreeuwende rode lijn van 9.000 tpm en messcherpe rijgedrag, staat hij al tientallen jaren op de lijst van ‘droomauto’s’. Maar zoals een bestuurder onlangs heeft ontdekt, brengt het bezitten van een stukje autogeschiedenis een unieke reeks mechanische uitdagingen en risico’s met zich mee.
De transitie: perfectie achterlaten voor een legende
De reis begon met een moeilijke keuze. Na een jaar besteed te hebben aan het perfectioneren van een Subaru BRZ uit 2023 – een moderne, hoogwaardige circuitauto uitgerust met hoogwaardige componenten zoals Nitron-dempers en Brembo-remmen – besloot de eigenaar verder te gaan. Ondanks dat de BRZ functioneel ‘perfect’ was, deed zich de mogelijkheid voor om een langbegeerde 2002 Honda S2000 in Spa Yellow Pearl te kopen.
De S2000 was geen standaardmodel; het was een zorgvuldig gebouwde machine met:
– JRZ RS Pro-ophanging
– Recaro RS-G-stoelen
– AP Racing Pro 5000-remmen
– Een AP2-versnellingsbak met kortere versnellingen
– Een OS Giken sperdifferentieel
De keuze voor het AP1-model (1999-2003) was een bewuste knipoog naar het purisme, omdat het de iconische rode lijn van 9.000 RPM heeft die de identiteit van de S2000 definieerde.
De S2000-paradox: hoge prestaties versus hoog risico
Hoewel de S2000 wordt gevierd vanwege zijn betrokkenheid, is hij om twee specifieke redenen berucht onder liefhebbers:
- Mechanische kwetsbaarheden: Vroege AP1-modellen staan bekend om hun kwetsbare klepsystemen en problemen met de distributiekettingspanner. Hoewel deze specifieke auto was versterkt met AP2-klephouders en een Billman-spanner, blijft de reputatie van het model op het gebied van kwetsbaarheid bestaan.
- Agressieve handlinggeometrie: De S2000 staat bekend om zijn “rotatie”. De geometrie van de ophanging is ontworpen om de auto agressief te laten draaien, wat kan leiden tot plotseling overstuur als het niet met uiterste precisie wordt beheerd. Deze ‘geheime saus’ maakt de auto ongelooflijk leuk, maar ook vatbaar voor de soorten ongelukken die vaak voorkomen in virale rijvideo’s.
Het incident bij Buttonwillow
Na een basisonderhoudscontrole, inclusief nieuwe Bridgestone RE-71RS-banden en verse remblokken, werd de auto naar Buttonwillow Raceway gebracht voor zijn eerste circuituitje.
De eerste ervaring was intuïtief. De bestuurder omschreef de resonantie van de motor boven de 6.000 tpm als “ongelooflijk” en de mechanische trillingen van de auto als “verrukkelijk”. De overgang van de lineaire, voorspelbare besturing van een moderne Subaru BRZ naar het manische, hoogroterende karakter van de S2000 bleek echter een steile leercurve te zijn.
De wittebroodswekenperiode kwam abrupt ten einde tijdens een circuitsessie. Na het opmerken van vreemde sensaties in de achterwielophanging en een verschuivend stuurcentrum, deed zich een enorme mechanische storing voor. Een luide klap luidde het einde van de sessie in, waardoor de bestuurder met een volledig oncontroleerbare achterkant achterbleef.
De nasleep: een kostbare les
Bij inspectie werd de dader geïdentificeerd: de teenarmschachten waren defect.
De onderdelen, die ongeveer zes jaar oud waren en talloze circuitdagen hadden doorstaan, bezweken uiteindelijk voor de stress van het rijden op hoge prestaties. Hoewel de mislukking al na vijftien minuten een veelbelovende acht uur durende circuitdag beëindigde, merkte de coureur een lichtpuntje op:
“Het is eigenlijk een geluk dat dit op het circuit is mislukt. Als dit op een canyonweg als Angeles Crest was mislukt, had dit een ramp kunnen betekenen.”
Conclusie
De ervaring dient als een grimmige herinnering dat high-performance auto’s voor liefhebbers, vooral oudere legendes als de S2000, constante waakzaamheid en een diep begrip van hun mechanische grenzen vereisen. Hoewel de sensatie van een redline bij 9.000 toeren ongeëvenaard is, is de toegangsprijs de verantwoordelijkheid voor het onderhouden van componenten die tot hun absolute breekpunt worden geduwd.
