Het is een mysterie. De VW Golf GTI? Pure magie sinds 1974 resoneert het met het publiek. Een ongrijpbare kwaliteit die VW al lang geleden beheerste. Zelfs de kleine pocketraketten waren een schot in de roos: de Up GTI, en daarvoor de Lupo. Iedereen hield van ze.
De Polo heeft dat telefoontje nooit gekregen.
Een zwaar leven
Segment legt het niet uit. Supermini’s zijn perfect voor de hot hatch-behandeling. Denk aan Ford Fiesta ST. Denk aan RenaultSport Clio. Rivalen regeerden van de jaren 2000 tot eind 201 op magisch, eenvoudigweg magnetisch. Maar VW? De hete Polo kwam pas in 1998 op gang. Te laat. Voelde me altijd halfbakken, geen opwindende motoren, flauwe ophangingsontwerpen, saaie uiterlijke kenmerken.
Waarom?
Misschien verkoos VW pragmatisme boven trots en weigerde het een embleem te verwateren dat het in zulke woeste wateren niet volledig wilde verdedigen.
De Polo had een zware taak. Concurrenten waren beesten. VW deed de pragmatische oproep om weg te blijven van de strijd. Misschien wilden ze niet dat de naam GTI bezoedeld zou worden in een segment waar ze niet gepassioneerd over waren. Het is een risico. Nu de Polo de eerste volledig elektrische GTI’s van VW is, wedden ze op een verliezer?
Het nieuwe elektrische tijdperk
Er blijven zorgen bestaan over de specificaties. 230 pk voelt zacht aan tegen rivalen. Peugeot E-208? Opel Corsa GSE? Beide hebben nog 45 paarden. De cijfers liegen niet, maar cijfers zijn slechts de helft van het verhaal. We zullen de rijervaring pas beoordelen als de productiewielen het asfalt raken.
Ontwerp is anders. Andy Mindt, hoofd design bij VW, heeft de merkfundamentals gekanaliseerd zonder in clichés te vervallen of te luid te zijn.
Het ziet er goed uit.
De wenselijkheid keerde terug. De identiteitskaart. Polo druipt van dezelfde aantrekkingskracht als de letters op de achterklep van de legende. Zou er eindelijk een Polo doorbreken? Misschien.
