Rio Gallegos, Argentinië, staat op het punt het lanceerplatform te worden voor iets ongekends. Op 9 april gaat The Green Expedition van start, de eerste grote aanval die volledig gewijd is aan elektrische voertuigen. Dit is geen snelle sprint. Het is een slopende reis van 4.786 kilometer die zich over twintig dagen zal afspelen.
De deelnemerslijst is eclectisch. Je hebt auto’s, een motorfiets en zelfs een elektrische fiets die allemaal in de rij staan om het Zuid-Amerikaanse landschap aan te pakken. Het evenement wordt georganiseerd door Atypik Travel Organization (ATO), een team met serieuze referenties. Ze hebben de Trophée Paris-Pékin en de Raid des Andes al gerund. Deze keer testen ze de grenzen van schone energie in een van de meest afgelegen gebieden van het continent.
Waarom deze elektrische aanval ertoe doet
De steun voor het evenement zit diep. Het Franse zonne-energiebedrijf Sojasun steunt de inspanning. Nicolas Hulot, de Franse minister van Ecologische en Solidaire Transitie, heeft het project zijn grote steun verleend. Aan de andere kant van de oceaan is ook het Argentijnse ministerie van Milieu en Duurzame Ontwikkeling betrokken.
Het doel is niet alleen om te rijden. Het moet bewijzen dat elektrische mobiliteit in de natuur kan werken, waar infrastructuur niet bestaat. De logistiek is ecologisch verantwoord ontworpen. Geen kampeerbivakken. Er wordt niet gevlogen met voorverpakte maaltijden.
De inval belooft een logistiek model dat echt ecologisch verantwoord is, waarbij prioriteit wordt gegeven aan lokale accommodatie en voedsel om de afvalproductie te minimaliseren.
Deelnemers verblijven in lokale accommodaties. Ze eten lokaal voedsel. De afvalstroom wordt tot een absoluut minimum beperkt. Het is een logistieke puzzel die conventionele rallyaanvallen zelden oplossen.
De line-up: auto’s, fietsen en wielen
Wie drijft deze machines eigenlijk het onbekende in?
Tesla-model S 85
Éric Loizeau zit achter het stuur van de Tesla. Loizeau is niet zomaar een automan. Hij is de organisator van het evenement en een topsporter. Hij won het Wereldkampioenschap meerhulls in 1986. Hij is ook alpinist. Hij weet hoe hij moet omgaan met druk en zware omstandigheden. De Model S 85 is een beproefde elektrische auto, maar hem over 4.786 kilometer door Argentijnse pampa’s en bergen duwen is een heel ander beest.
Renault Zoé ZE40
Als vertegenwoordiger van de Franse automobielaanwezigheid wordt een Renault Zoé ZE40 ingeschreven. De auto wordt bestuurd door een Argentijns echtpaar dat fotovoltaïsche boerderijen runt. Hun betrokkenheid is zowel symbolisch als competitief. Ze leven elke dag in het duurzame energieleven. Ze kennen de uitdagingen van zonne-energie en hoe deze zich vertaalt naar het elektriciteitsnet – en nu ook naar de weg.
ZERO DS-motorfiets
Twee wielen komen aan de beurt bij een ZERO DS elektrische motorfiets. Bastien Hieyte, een professionele proefrijder, is de piloot. Proefrijden vereist precisie en balans. Als je het doet op een elektrische fiets met direct koppel en een andere gewichtsverdeling, wordt het nog ingewikkelder. Het gaat niet alleen om bereik; het gaat om de bediening.
Matra i-Step Tour XT S
De deelnemerslijst wordt aangevuld met een Matra i-Step Tour XT S elektrische fiets. Een vertegenwoordiger van Sojasun zal deze rijden. Het is een herinnering aan de groene transitie
Waarom de elektrische aanval in Argentinië afhankelijk is van gerecyclede bakolie
Het traject is krap. Negentien etappes. Tussen beide zit gemiddeld 250 kilometer. Je kijkt naar 400 kilometer pure onverharde wegen. Het parcours begint in het uiterste zuiden, langs de Andes langs de legendarische Ruta 40, en klimt helemaal noordwaarts naar Salta.
Voor een auto-inval voelt die afstand licht aan. Maar afstand is het probleem niet. Infrastructuur wel.
Argentinië beschikt niet over een netwerk van EV-laadstations. Niet echt. Dus hoe zorg je ervoor dat 100% elektrische voertuigen rijdend blijven zonder ze aan te sluiten op een elektriciteitsnet dat niet bestaat?
De organisatoren hebben niet geprobeerd het raster te repareren. Ze bouwden hun eigen.
Er zijn draagbare laadstations van 22 kW beschikbaar. Overeenkomsten met lokale gemeenten in elke tussenstop bieden toegang tot hun elektriciteitsnetwerken. Deze aansluitingen maken gebruik van driefasige stopcontacten van 32A. De vangst? Deze havens zijn na de race open voor het publiek. Gedeeltelijke ladingen zijn gepland op de langere benen.
Dan is er de fail-safe.
Mocht een voertuig op de openbare weg droog komen te staan, dan beschikt het assistentieteam over een back-up. Twee generatoren. Ze draaien op gerecyclede plantaardige olie.
Dit is niet alleen liefdadigheid. Het zijn technische gegevens.
De Groene Expeditie is ontworpen als een technische uitdaging onder extreme omstandigheden. Machines zullen worden gestraft. Hoogteverschillen bereiken 3.000 meter. Thermische schommelingen zijn wreed.
Deze omgeving onthult dingen die een gecontroleerde track niet kan. Het test mechanische veerkracht. Het benadrukt de elektronica. Het drijft de batterijchemie tot het uiterste.
Fabrikanten krijgen waardevolle gegevens uit dit misbruik.
Maar data zijn niet de enige beperking. Bereikbeheer is cruciaal. Concurrenten moeten eco-rijden onder de knie krijgen. Je kunt het niet zomaar verdringen. Je moet aan elke watt denken.
Het is een avontuur dat ver verwijderd is van traditionele rally-invallen. Deze gebeurtenissen laten een grote ecologische voetafdruk achter. Deze probeert niets achter te laten.
Veel succes voor de deelnemers. De echte vraag is of dit model de hype overleeft. Of als het een voetnoot wordt in de geschiedenis van de elektrische racerij.
