Wat is de Lancia Thesis precies en waarom is deze gemaakt?
Lancia stopte een absurde hoeveelheid geld en tijd in de Thesis. Het was niet zomaar een Fiat met een nieuwe badge. Ze bouwden hem op een op maat gemaakt chassis, leenden ophangingstechnologie van Maserati-modellen als de Spyder en GranTurismo, en voegden zelfs radargestuurde cruisecontrol toe. Het was de eerste Lancia met deze functie.
Het doel? Versla de BMW 5 Serie en Mercedes-Benz E-Klasse.
Ze faalden.
Er werden er slechts 20.000 gemaakt voordat Lancia na acht jaar de stekker eruit trok. Het is zelfs nooit in Groot-Brittannië gelanceerd. Wat het raar maakt. Zeldzaam. Bijna spookachtig in het Italiaanse autolandschap.
Waarom bouwde Lancia een auto die niemand wilde?
Je moet naar het DNA kijken. De productie Thesis is voortgekomen uit het Dialogos -concept uit 1998. Dat prototype was scherp. Suicide achterdeuren, een houten vloer, strakke lijnen. Het beloofde iets anders. Iets Italiaans maar modern.
De productieauto behield de naam. Het verloor de ziel.
Het marketingteam van Lancia vertelde mensen waarschijnlijk dat ze het ‘tay-sis’ moesten uitspreken om het te distantiëren van de academische term voor een formeel argument. Een slimme zet? Misschien. Maar de executie ging niet door.
De grille aan de voorkant ziet eruit als een middeleeuws schild. De achterlichten hebben een doorschijnende, gotische gloed. Vanuit die hoeken is het onderscheidend. Zelfs prachtig, als je van dat specifieke soort melancholische autodesign houdt.
Dan kijk je naar de zijkant.
Het saaie midden van een prachtige auto
Het is een auto die uit drie verschillende delen bestaat. Een dramatische neus. Een dramatische staart. En daartussen ingeklemd? Het saaiste middengedeelte van elke executive sedan op de weg.
Het is jammer. Het concept had lef. Het productiemodel deed dat niet.
Binnen probeerden ze zich echter te herstellen. De cabine is schaars maar rijk. Crèmekleurige instrumenten, extra houten bekleding, zwaar beklede stoelen. U kunt zelfs zowel voor- als achterin verwarmde, gekoelde en gemasseerde stoelen krijgen. Het is het soort interieur dat ervoor zorgt dat je in de garage geparkeerd wilt blijven.
“Ondanks het verlies van de houten vloer van het concept… voelt de Thesis van binnen best bijzonder aan.”
Het is comfortabel. Het is stil. Het is zacht. Maar het is geen rijdersauto. En in de strijd tegen de 5 Serie en E-Klasse is dat een doodvonnis.
Rijdde de Lancia Thesis goed op echte wegen?
Comfort is één ding. Stijfheid is een andere.
Begin jaren 2000 was er een specifiek, vervelend probleem met producten van de Fiat Groep. Als je een scherpe dwarsrand raakt, zoals een uitzettingsstrook op een snelweg, trilt het dashboard. Een krakende, plastic trillende trilling. Het maakte het interieur goedkoop. Dun.
Lancia wist dit. Ze gaven extra geld uit aan het proefschrift. Ze gebruikten materialen van hogere kwaliteit. Ze hoopten dat het immuun zou zijn.
Ik zat in één op de luchthaven van Turijn. Een paar minuten later kwamen we op de autostrada.
Krak.
Zwak plastic geluid. Het dashboard trilde. De ophanging kon de trillingen van de expansiestrip niet onderdrukken. Er hing een aura van milde zwakheid. Net als de andere Fiats. Net als de goedkopere auto’s.
Is de Lancia Thesis een goede auto?
Het is een fascinerende mislukking.
Als je de rijdynamiek buiten beschouwing laat, is het een stijlvolle, comfortabele cruiser. De technologie was zijn tijd ver vooruit voor een Lancia. Het ontwerp is polariserend maar gedenkwaardig. Maar de fundamentele discrepantie tussen het ambitieuze concept en de timide realiteit heeft het gedoemd te mislukken.
Lancia wilde concurreren met de Duitsers. Ze bouwden een auto die eruitzag als een Duitse auto. Ze probeerden Italiaans te zijn, maar vergaten hoe.
Het is nu zeldzaam. Je zult er niet veel zien. Misschien is dat het beste. Of misschien is het gewoon weer een les waarom merken hun identiteit niet mogen negeren.
Wie weet. Het proefschrift is verdwenen. De uitzetstrips blijven bestaan.
